RENEGADE-SAREX 17

 

„Ćwiczenie taktyczno – specjalne pk. RENEGATE/ SAREX jest corocznym przedsięwzięciem organizowanym przez Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych (DO RSZ). Jego celem jest sprawdzenie zdolności Sił Zbrojnych RP i układu pozamilitarnego do przeciwdziałania sytuacjom kryzysowym właściwym dla systemu Obrony Powietrznej, jak również ratownictwa lotniczego i morskiego. Szefostwo Obrony Powietrznej (SzOP) planując przebieg zdarzeń opracowuje epizody w taki sposób, aby były zbliżone do działań realnych i żeby w trakcie ich realizacji zweryfikować założenia zawarte w instrukcjach, Standardowych Procedurach Operacyjnych (SOP), planach i listach kontrolnych poszczególnych służb, instytucji oraz organizacji biorących udział w ćwiczeniu. Sprawne i bezpieczne zrealizowanie wszystkich epizodów jest kluczowym zadaniem dla kierownictwa ćwiczenia, zespołu autorskiego, zespołu podawania informacji i zespołu analizy i oceny,

Epizod SAREX realizowany w ramach służby ASAR.

Celami szczegółowymi ćwiczenia w trakcie epizodu nad Zalewem Zegrzyńskim  było:

– zgrywać elementy dowodzenia i koordynacji działań sił i środków wydzielanych z Sił Zbrojnych do służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR – Aeronutical Search and Rescue) funkcjonujących w  strukturach Obrony Powietrznej  jako działania z obszaru odzyskiwania personelu (PR-Pesoner Recowery) w czasie pokoju,

– sprawdzić i usprawnić procedury obiegu informacji w sytuacji katastrofy lotniczej  w relacji Siły Zbrojne RP – układ pozamilitarny,

– sprawdzić gotowość sił i środków resortu obrony narodowej wydzielanych do służby ASAR oraz układu pozamilitarnego do prowadzenia połączonej operacji w sytuacji wystąpienia katastrofy lotniczej o znamionach zdarzenia masowego,

– zweryfikować sprawność funkcjonowanie wydzielanych z Sił Zbrojnych sił
i środków do reagowania kryzysowego w ramach służby ASAR i przygotować  funkcjonalne wnioski,

– dokonać analizy na podstanie przeprowadzonego ćwiczenia w obszarze rozwiązań systemowych-współpracy w ramach Narodowego Systemy Ratownictwa Lotniczego, Krajowego Systemy Ratowniczo Gaśniczego  i Sytemu Państwowego Ratownictwa Medycznego,

– sprawdzić rozwiązania proponowane do przyjęcia podczas tworzenia cywilno – wojskowego ośrodka koordynacji poszukiwań i ratownictwa lotniczego ARCC (Aeronautical Rescue Coordination Centre) a w szczególności sprawne algorytmy  w celu wprowadzenia do Instrukcji Operacyjnej ARCC tworzonego w PAŻP,

– zaprezentować obserwatorom i zaproszonym gościom pełne spektrum informacji o biorących udział w ćwiczeniu, zdolnościach operacyjnych sił i środków Sił Zbrojnych  (OKPiRL, 2.GPR, PJEM, SOR WIM, WIML)  oraz układu pozamilitarnego (PSP w tym KCRiOL oraz SGRW, Policji, SG, LPR, LWOPR, PCK),

– przedstawić informacje o działaniach prowadzonych przez Kierownika Działań Ratowniczych (KDR) i Kierownika Akcji Medycznej (KAM) realizowanych w  trakcie katastrofy masowej,

– zaprezentować praktyczną wiedzę przedstawicielom uczelni Akademii Sztuki Wojennej (ASzW), Wojskowej Akademii Technicznej (WAT), Centrum Szkolenia Policji (CSP) w Legionowie w celu prakseologicznego działania w procesie kształcenia młodych kadr dla resortu Obrony Narodowej
i  administracji państwowej.

Unikalny, ze względu na mnogość działających służb instytucji i organizacji, charakter miał epizod poszukiwawczo ratowniczy zrealizowany nad Zalewem Zegrzyńskim, który dotyczył awaryjnego lądowania samoloty pasażerskiego na jeziorze. Przygotowano i upozorowano 80 słuchaczy z Centrum Szkolenia Policji – CSP w Legionowie i 5 ratowników z Legionowskiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (LWOPR). Przygotowanych
i zabezpieczonych pozorantów przetransportowano motorówkami LWOPR i PSP w trzy lokalizacje: tzw. wyspę elektryczną, barkę – podgrywającą kadłub statku powietrznego i na wyspę rozmytą. Rozpoczęcie ćwiczenie nastąpiło od uruchomienia radiostacji ELT. Odebranie sygnału-depeszy w OKPiRL miało miejsce po 5 minutach i było startem ćwiczenia. Od tego momentu starszy dyżurny OKPiRL rozpoczął realizację weryfikacji otrzymanych danych, a po ich potwierdzeniu uruchamiał poszczególne siły i środki służby ASAR. Podniesiono gotowość doraźnych dyżurów poszukiwawczo ratowniczych w Mińsku Mazowieckim (2. Grupa Poszukiwawczo Ratownicza – 2.GPR) i Tomaszowie Mazowieckim (Powietrznej Jednostce Ewakuacji Medycznej – PJEM) wyznaczonych na potrzeby ćwiczenia. Pierwszy nad zalewem był lotniczy zespół poszukiwawczo ratowniczy (LZPR) na śmigłowcu W-3 WA SAR z 2.GPR (ze względu na odległość od miejsca katastrofy), który potwierdził katastrofę lotniczą, noszącą znamiona katastrofy masowej. OKPiRL przekazał, niezbędne do rozpoczęcia akcji ratowniczej  prowadzonej przez Państwową Straż Pozarną (PSP), informacje do Krajowego Centrum Ratowania i Ochrony Ludności (KCRiOL). 20 minut później można było już obserwować działania prowadzone przez dwa śmigłowce ratownicze, w tym Mi-17 AE z PJEM. Trzeci śmigłowiec EC 135 Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR) wyczekiwał na dostarczenie przez W-3 ciężko poszkodowanego do szpitala polowego PSP (budowanego przy lądowisku  LWOPR). W tym czasie trwał już TRIAGE poszkodowanych na barce  i wyspie. Kierownik Akcji Medycznej (KAM) ocenił stan zdrowia pozorantów, kolejność i środek właściwy do ewakuacji posortowanych na tzw. czerwonych, żółtych i zielonych. PSP ściągało siły i środki niezbędne do podjęci działań i rozwijało stanowisko dowodzenia dla Kierownika Działań Ratowniczych (KDR). Ze względu na maksymalna długość śmigłowca i maksymalna masę startowa  Mi-17 AE wydzielono drugie lądowisko (na dawnej strzelnicy przy Centrum Szkolenia Informatyki i Łączności (CSIiŁ) w Zegrzu,
i skierowano na nie ratowników Polskiego Czerwonego Krzyża (PCK) z Warszawy. W celu wzmocnienie LZPR do akcji weszli ratownicy Specjalistycznych Grup Ratownictwa Wysokościowego (SRGW) PSP, z Jednostek Ratownictwa  Gaśniczego (JRG 7 z Warszawy i JRG 10 z Łodzi), którzy to wyszkoleni są do prowadzenia działań z pokładu śmigłowców ratowniczych z wykorzystaniem technik linowych i dźwigowych

Ćwiczenie rozwijało się a na wodzie bezpieczeństwo ćwiczących zabezpieczali ratownicy LWOPR i PSP.

Pierwszy ciężko poszkodowany został zaopatrzony i przygotowany do transporty lotniczego w szpitalu polowym, śmigłowiec LPR przetransportował go do SOR. Kolejni docierali do szpitali ewakuowani śmigłowcami w technikach dźwigowych, jak również, tzw. „zieloni”, łodziami motorowymi. Wsparcia psychologicznego poszkodowanym udzielali psychologowie Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej (WIML). Działania ratunkowe prowadzone były również  w oparciu o ćwiczący SOR Wojskowego Instytutu Medycznego (WIM), gdzie ewakuowano 8 poszkodowanych: pięciu „czerwonych” – przez śmigłowiec MI-17 AE, natomiast  trzech „czerwonych” przez śmigłowiec W-3 WA SAR.

Zdjęcia najlepiej pokazują dynamikę i profesjonalizm działań.

Rangę ćwiczenie podniosła wizyta Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza, który w towarzystwie kierownictwa ćwiczenia generała dywizji  Sławomira Wojciechowskiego i pułkownika Roberta Stachurskiego bacznie obserwował, prowadzone  z powietrza, na wodzie i na ladzie, działania ratowników .

Cele ćwiczenia zostały osiągnięte. Prowadzone działania pozwoliły na wyciągnięcie wniosków do dalszej współpracy Sił Zbrojnych RP z przedstawicielami układu pozamilitarnego. Po analizie nastąpi szczegółowe omówienie ćwiczenia, a z zauważonych zaraz po zakończeniu działań uwag, wymienić można tę dotyczącą środków łączności: ze względu na ich różnorodność należy wspólnie zweryfikować precyzyjne plany i procedury łączności, a następnie ujednolić definicje dla dowodzenia, kierowania i koordynowania działaniami ratowniczymi i ratunkowymi przy katastrofach masowych, w celu usprawnienia rozwiązań systemowych.”

Tekst: mjr pil. Mariusz TRACZ-SALA

SzOP DO RSZ